Miejsca bez ludzi

Rozprawa Miejsca bez ludzi to wieloetapowa, oparta na badaniach artystycznych praca, będąca poszukiwaniem utraconego głosu. Stanowi rodzaj zapisu spotkań z energią opuszczenia. Z każdym z badanych i opisywanych w rozprawie miejsc miałam kontakt poprzez osobistą historię. Bliższą lub dalszą obecność. Czując potencjał takiej przestrzeni, oddawałam głos miejscom, które ten głos utraciły. Miejscom opuszczonym, zdegradowanym, pozbawionym pierwotnej funkcji. Moja praca nad „Miejscami bez ludzi” w założeniu w swojej konstrukcji przypomina książkę. Całość jednak układa się w przestrzenną narrację. Poszczególne realizacje (podsumowania w formie wystaw) stanowiły jej rozdziały i usytuowane były w badanych przeze mnie przestrzeniach. Budując rozprawę jak książkę, przyjęłam metodę pracy wieloetapowej, rozwijającej się w rytmie powrotów do obserwowanych przeze mnie miejsc. W pracy tej język wizualny w przenikał się ze słowem. Czasem towarzyszył im dźwięk jako element poszerzający dostępność osobom z dysfunkcją wzroku. Ważnym elementem narracji były też obiekty, które w tym przypadku przyjęły rolę bohaterów wędrujących z rozdziału do rozdziału. Szukałam języka narracji, gromadząc te miejsca w pamięci, mapując, wracając do nich. Fotografując, rejestrując, budowałam archiwum znikania, które narastało w rytmie powrotów do badanych przeze mnie miejsc. Powstała publikacja Archiwum miejsc bez ludzi będąca ważnym elementem rozprawy. Temat opuszczenia wydaje się być niewyczerpywalny. Dla mnie kończył się wraz z brakiem dostępu do badanych przestrzeni. Jednak kiedy jedno miejsce zamykało się, otwierała się przede mną kolejna przestrzeń z kolejnymi wplecionymi w nią życiorysami. Bo miejsca bez ludzi wypełnione są obecnością i pustką jednocześnie. Dlatego tak ważne wydało mi się dotknięcie tych kilku momentów i umieszczenie ich w niniejszej pracy doktorskiej. Większość z nich, poza ostatnimi, nie istnieje już w badanej przeze mnie formie. Pozostały odciski ceramiczne, frottage, fotografie, rzeźby ,teksty, dźwięki oraz całe archiwum znikania.

The dissertation Places Without People is a multi-stage work based on artistic exploration, searching for a lost voice. It is a record of encounters with the energy of abandonment. I had contact with each of the places explored and described in the dissertation through my personal history – a close or more distant presence. Places that were abandoned, degraded, stripped of their original function. My work on "Places Without People" is structured like a book. As a whole, it forms a spatial narrative. Individual projects (summaries in the form of exhibitions) could be seen as its chapters and were located in the spaces I explored. In constructing my dissertation like a book, I adopted a multi-stage method of work: the projects developed in the rhythm of my returns to the places I observed. The visual language intertwined with the written word. Sometimes they were accompanied by sound as an element extending the accessibility to people with visual impairments. Objects, which played the role of characters wandering from chapter to chapter, were also vital elements of the narrative. I juxtaposed the stories about returning to the places stored in my memory for a long time with the stories I was currently experiencing. By photographing, recording and writing, I built an archive of disappearance, growing gradually as I returned to the places I was studying. This was the basis for the publication Archiwum miejsc bez ludzi (Archive of Places Without People), which is an essential part of my thesis. The subject of abandonment seems to be inexhaustible. For me, it ended with the lack of access to the spaces I was exploring. However, as one place closed, another space opened up before me, with more biographies inscribed in it. Because places without people are filled with presence and emptiness at the same time, which is why it seemed so important to me to touch on these few moments and include them in this doctoral dissertation. Most of them, except for the last ones, no longer exist in the form I studied. The only remnants are ceramic impressions, frottages, which I tentatively called "scans of the place," as well as photographs, sculptures, texts, sounds, and an entire archive of disappearance. Liczba stron