Repozytorium UR

W poszukiwaniu rzymskich korzeni dowodu poszlakowego. Wstępne kwestie źródłowe

DSpace Repository

Show simple item record

dc.contributor.author Amielańczyk, Krzysztof
dc.date.accessioned 2019-12-23T08:53:01Z
dc.date.available 2019-12-23T08:53:01Z
dc.date.issued 2019
dc.identifier.citation Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Rzeszowskiego. Seria Prawnicza. Prawo, t. 24/2019, s. 11–25 pl_PL.UTF-8
dc.identifier.issn 1643-0484
dc.identifier.issn 1730-3508
dc.identifier.uri http://repozytorium.ur.edu.pl/handle/item/5097
dc.description.abstract Najbardziej typowym podziałem dowodów w polskiej procedurze karnej jest podział na dowody bezpośrednie i pośrednie. Rzymianie nie stworzyli ani teorii dowodów, ani nawet teorii procesu karnego. Jednakże pomimo braku odpowiednich konstrukcji dla dowodu poszlakowego w rzymskim prawie karnym nie ulega wątpliwości, że prawo rzymskie pozwalało prezentować dowody poszlakowe zarówno przed trybunałem quaestio perpetua, jak i w postępowaniu cognitio extra ordinem. Rzymscy oskarżyciele i adwokaci z upodobaniem używali dowodu z poszlak w prowadzonych procesach, aby przekonać sędziów. Analiza najważniejszych źródeł prawniczych: D. 48,19,5 pr. (konstytucje cesarza Trajana) i C. 9,47,16 (konstytucja cesarza Konstantyna Wielkiego) bez wątpienia pokazuje, że proces poszlakowy był w Rzymie w pełni dopuszczalny. Kwintylian rozróżniał dowody bezpośrednie i pośrednie. Nazywał je odpowiednio probationes inartificiales i probationes artificiales (signa, argumenta, exempla). Najbliższe współczesnym poszlakom były signa. pl_PL.UTF-8
dc.description.abstract The most typical division of evidence in the Polish criminal procedure is the one into direct proof and indirect proof. Romans did not come up with scientific theory on the evidence and even with theory of the criminal proceedings as well. However, in spite of the absence of proper constructions of circumstantial evidence in Roman criminal law, this is out of question that Roman law allowed to present adminicles in both the quaestio perpetua trial and in the cognitio extra ordinem proceedings. The Roman accusators and advocates used with predilection the circumstantial evidence in the lawsuits to convince the judges. The examination of the most important legal sources: D. 48,19,5 pr. (constitutions of Emperor Trajan) and C. 9,47,16 (constitution of Emperor Constantine the Great) undoubtedly shows that circumstantial legal prosecution was in Roman world fully allowed. Quintilianus distinguished between direct proofs and indirect proofs. He called them probationes inartificiales and probationes artificiales (signa, argumenta, exempla). The most similar to present adminicles were signa. pl_PL.UTF-8
dc.language.iso pol pl_PL.UTF-8
dc.publisher Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego pl_PL.UTF-8
dc.rights Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 Międzynarodowe *
dc.rights.uri http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/4.0/ *
dc.subject dowód poszlakowy pl_PL.UTF-8
dc.subject rzymskie prawo karne pl_PL.UTF-8
dc.subject probationes artificiales pl_PL.UTF-8
dc.subject signa pl_PL.UTF-8
dc.subject circumstantial evidence pl_PL.UTF-8
dc.subject Roman criminal law pl_PL.UTF-8
dc.title W poszukiwaniu rzymskich korzeni dowodu poszlakowego. Wstępne kwestie źródłowe pl_PL.UTF-8
dc.type article pl_PL.UTF-8
dc.identifier.doi 10.15584/znurprawo.2019.24.1


Files in this item

The following license files are associated with this item:

This item appears in the following Collection(s)

Show simple item record

Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 Międzynarodowe Except where otherwise noted, this item's license is described as Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 Międzynarodowe

Search DSpace


Browse

My Account

Statistics

Informacje