Repozytorium Uniwersytetu Rzeszowskiego

Witamy w Repozytorium UR - cyfrowym archiwum rejestrującym dorobek naukowy i dydaktyczny środowiska akademickiego UR.

W repozytorium przechowywane są oraz udostępniane różnego rodzaju materiały naukowe i dydaktyczne (artykuły, monografie, czasopisma, materiały konferencyjne, raporty, rozprawy doktorskie). Dostęp do wszystkich materiałów zgromadzonych w repozytorium jest otwarty, a archiwizowanie publikacji odbywa się samodzielnie przez pracowników i doktorantów Uniwersytetu Rzeszowskiego.

Jeśli jesteś pracownikiem i chcesz dodać własne publikacje możesz od razu się zalogować wykorzystując swoje dane logowania z innych systemów uczelnianych (Wirtualna Uczelnia, EOD). Spowoduje to automatyczne utworzenie konta w Repozytorium, po czym postępuj zgodnie z instrukcją. Będąc doktorantem UR najpierw ZAREJESTRUJ się w serwisie. Jeżeli zamierzasz jedynie przeglądać materiały skorzystaj z wyszukiwarki lub indeksu u góry strony, albo przejrzyj zbiory wyszczególnione poniżej.

Zbiory w Repozytorium UR

Wybierz Zbiór, aby przeglądać jego Kolekcje.

Aktualnie wyświetlane 1 - 7 z 7

Ostatnio nadesłane materiały

Zastosowanie wybranych usług telezdrowia w świadczeniach podstawowej opieki zdrowotnej w stanie epidemii COVID-19
(Uniwersytet Rzeszowski, 2026-05-12) Sołek, Maria
Wstęp. Pandemia COVID 19 przyczyniła się między innymi do nagłego ograniczenia dostępu do podstawowej opieki zdrowotnej i nagłą potrzebę alternatywnej formy udzielania porady zdrowotnej w formie teleporady. Cel. Poznanie opinii świadczeniobiorców i świadczeniodawców oraz identyfikacja czynników determinujących sposób świadczenia teleporad w zakresie świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej w wybranych powiatach województwa podkarpackiego w okresie pandemii COVID-19. Materiały i metody. Badaniami objęto 468 świadczeniobiorców i 9 lekarzy w pięciu podmiotach udzielających świadczeń z zakresu POZ, w czterech wylosowanych powiatach województwa podkarpackiego, którzy w okresie od 12 marca 2020 do września 2022 roku korzystali z przynajmniej jednej teleporady lekarza POZ. Metodą badawczą był sondaż diagnostyczny, a narzędziami badawczymi były: Skrócony Test Sprawności Umysłowej wg HODGKINSONA- AMTS, Autorski kwestionariusz ankiety, Skala Satysfakcji z Życia SWLS, Lista Oczekiwań Pacjenta- PRF. Wyniki. Najczęstszą formą konsultacji z lekarzem POZ w okresie pandemii COVID-19 z jakiej korzystało 302 (64,5%) świadczeniobiorców była teleporada w formie konsultacji telefonicznej. Rozwiązanie głównego problemu ze zdrowiem przez lekarza w trakcie teleporady w opinii badanych świadczeniobiorców POZ było istotnie zależne od płci (chi2= 13,48; φ=0,17; p=0,004), obecnego stanu zdrowia (chi2= 32,85; V=0,15;p=0,001); występowania chorób przewlekłych takich jak nadciśnienie (chi2 = 24,84;φ=0,23; p=0,0001) i cukrzyca (chi2= 9,25; φ=0,14; p=0,026). Widoczny był istotny związek pomiędzy satysfakcją z życia badanych świadczeniobiorców POZ a opinią dotyczącą zadowolenia z najczęstszej formy konsultacji z lekarzem POZ w pandemii COVID-19 w formie teleporady (chi2= 232,38; V=0,35; p=0,0001) i zadowoleniem z konsultacji osobistej (chi2=182,80; V=0,31; p=0,0001). Opinia badanych świadczeniobiorców POZ dotycząca prawdopodobieństwa polecenia najbliższej osobie teleporady była istotnie zależna od płci (chi2=21,25; φ=0,21;p=0,012) i obecnego stanu zdrowia (chi2=142,58; V=0,28; p=0,001). Wnioski. Pandemia spowodowała niemal dwukrotnie większą liczbę osób korzystających z teleporady w formie konsultacji telefonicznych aniżeli w formie konsultacji bezpośredniej z lekarzem POZ. Głównymi korzyściami teleporady dla świadczeniobiorców POZ było rozwiązanie głównego problemu przez lekarza POZ, przedłużenie leków przyjmowanych przewlekle, uzyskanie skierowanie na badania i/lub do specjalisty, uzyskanie porady i edukacja zdrowotna oraz wszystkich informacji dotyczących stanu zdrowia. Osoby korzystające z teleporady miały niską oraz przeciętną satysfakcję z życia, częściej twierdziły, że w trakcie teleporady rozwiązano ich problem zdrowotny lub miały możliwość umówienia się na konsultację w kontakcie z lekarzem, teleporada była skuteczna i porównywalna z wizytą osobistą i poleciłyby teleporadę bliskiej osobie.
Mikroskopia sił atomowych (AFM) jako innowacyjna metoda obrazowania i diagnostyki chorób włosów
(Uniwersytet Rzeszowski, 2026-05-11) Krawczyk-Wołoszyn, Karolina
Praca ocenia skuteczność nieinwazyjnego badania włosów za pomocą mikroskopii sił atomowych (AFM) w wykrywaniu różnic morfologicznych między włosami zdrowymi i pobranymi od pacjentów z liszajem płaskim mieszkowym (LPP). Początkowo zbadano powierzchnię zdrowych, dziewiczych włosów rasy kaukaskiej (wykonano pomiary metryczne łusek włosów: długość, szerokość i wysokość stopnia; wykazano zmiany zachodzące podczas naturalnego procesu rozwarstwiania; przedstawiono zmiany morfologiczne uwidocznione na powierzchni zdrowych włosów). Przeprowadzono analizę ilościową znalezionych struktur. Następnie oceniano powierzchnię włosów pacjentów z LPP. Wykonano pomiary metryczne, oceniono cechy morfologiczne (prążkowana i gładka powierzchnia łusek, obecność endokutikuli i kory, kształt krawędzi łusek, scratches, pitting, cracks, globules, wavy edge), opisano obszary w których zachodzi proces patologicznego rozwarstwienia włókna włosa. Wyniki porównano z wynikami grupy kontrolnej. Stwierdzono różnicę w liczbie scratches, w intensywności wavy edges oraz w liczbie łusek z obecnym pittingiem. Dodatkowo w grupie LPP stwierdzono mniejszą liczbę łusek z prążkowaną powierzchnią w dystalnej części włosa. Według wiedzy autora jest to pierwsze badanie porównawcze powierzchni włosa pomiędzy grupą LPP i zdrową przy użyciu AFM. Wyniki mogą być pomocne we wczesnej diagnostyce chorób włosów w przyszłości.
Zmienność wybranych zdolności motorycznych pod wpływem ukierunkowanego szkolenia uczniów klas mundurowych
(Uniwersytet Rzeszowski, 2026-05-11) Tłuczek, Waldemar
Celem pracy była ocena zmian wybranych zdolności motorycznych uczniów klas mundurowych w wyniku systematycznego i ukierunkowanego szkolenia realizowanego w programie Oddziałów Przygotowania Wojskowego (OPW). Badanie miało wykazać, w jakim stopniu roczny cykl szkoleniowy wpływa na rozwój sprawności fizycznej oraz zdolności istotnych dla dalszej służby mundurowej. W badaniu uczestniczyło 56 uczniów, w tym 31 mężczyzn i 25 kobiet w wieku 16-17 lat. Pomiary przeprowadzono trzykrotnie w trakcie roku szkoleniowego, co pozwoliło uchwycić kierunek i tempo zmian. Do oceny wykorzystano pomiary budowy i składu ciała, test Coopera, testy siły eksplozywnej (SJ, CMJ), pomiar siły izometrycznej dłoni, testy zwinności oraz próby równowagi na platformie stabilometrycznej. Zastosowane metody umożliwiły pełną ocenę wpływu programu szkoleniowego na funkcjonowanie motoryczne uczestników. Wyniki badań jednoznacznie wskazują na bardzo korzystny wpływ szkolenia OPW. Zaobserwowano znaczną poprawę w kluczowych zdolnościach motorycznych, szczególnie w wytrzymałości tlenowej, sile eksplozywnej, sile izometrycznej dłoni i ogólnej prawności fizycznej. U większości uczniów odnotowano także korzystne zmiany w składzie ciała, takie jak wzrost masy mięśniowej oraz zmniejszenie udziału tkanki tłuszczowej, zwłaszcza u mężczyzn. Kobiety natomiast wykazywały bardzo dobre postępy w zakresie koordynacji i równowagi, co również potwierdza skuteczność programu. Największą dynamikę poprawy zanotowano między pierwszym a drugim pomiarem, co świadczy o silnej adaptacji organizmu do intensywnego treningu. Końcowy pomiar potwierdził stabilizację wzrostów, przy utrzymaniu wysokiego poziomu sprawności. Podsumowując, ukierunkowane szkolenie w klasach mundurowych skutecznie rozwija zdolności motoryczne uczniów i może być traktowane jako wartościowy model przygotowania fizycznego. Uzyskane wyniki stanowią mocny argument za dalszym rozwojem i doskonaleniem programów OPW oraz ich wykorzystaniem w procesie rekrutacji i szkolenia kandydatów do służb mundurowych.
Miejsca bez ludzi
(Uniwersytet Rzeszowski, 2026-05-14) Franczak, Magdalena
Rozprawa Miejsca bez ludzi to wieloetapowa, oparta na badaniach artystycznych praca, będąca poszukiwaniem utraconego głosu. Stanowi rodzaj zapisu spotkań z energią opuszczenia. Z każdym z badanych i opisywanych w rozprawie miejsc miałam kontakt poprzez osobistą historię. Bliższą lub dalszą obecność. Czując potencjał takiej przestrzeni, oddawałam głos miejscom, które ten głos utraciły. Miejscom opuszczonym, zdegradowanym, pozbawionym pierwotnej funkcji. Moja praca nad „Miejscami bez ludzi” w założeniu w swojej konstrukcji przypomina książkę. Całość jednak układa się w przestrzenną narrację. Poszczególne realizacje (podsumowania w formie wystaw) stanowiły jej rozdziały i usytuowane były w badanych przeze mnie przestrzeniach. Budując rozprawę jak książkę, przyjęłam metodę pracy wieloetapowej, rozwijającej się w rytmie powrotów do obserwowanych przeze mnie miejsc. W pracy tej język wizualny w przenikał się ze słowem. Czasem towarzyszył im dźwięk jako element poszerzający dostępność osobom z dysfunkcją wzroku. Ważnym elementem narracji były też obiekty, które w tym przypadku przyjęły rolę bohaterów wędrujących z rozdziału do rozdziału. Szukałam języka narracji, gromadząc te miejsca w pamięci, mapując, wracając do nich. Fotografując, rejestrując, budowałam archiwum znikania, które narastało w rytmie powrotów do badanych przeze mnie miejsc. Powstała publikacja Archiwum miejsc bez ludzi będąca ważnym elementem rozprawy. Temat opuszczenia wydaje się być niewyczerpywalny. Dla mnie kończył się wraz z brakiem dostępu do badanych przestrzeni. Jednak kiedy jedno miejsce zamykało się, otwierała się przede mną kolejna przestrzeń z kolejnymi wplecionymi w nią życiorysami. Bo miejsca bez ludzi wypełnione są obecnością i pustką jednocześnie. Dlatego tak ważne wydało mi się dotknięcie tych kilku momentów i umieszczenie ich w niniejszej pracy doktorskiej. Większość z nich, poza ostatnimi, nie istnieje już w badanej przeze mnie formie. Pozostały odciski ceramiczne, frottage, fotografie, rzeźby ,teksty, dźwięki oraz całe archiwum znikania.
Cechy morfofunkcjonalne kandydatów na żołnierzy Jednostek Wojsk Specjalnych w czasie terenowego etapu selekcji.
(Uniwersytet Rzeszowski, 2026-04-27) Krawczyk, Grzegorz
Celem pracy była identyfikacja wybranych cech morfologicznych, motorycznych i psychomotorycznych kandydatów do Jednostek Wojsk Specjalnych (JWS) orazokreślenie ich związku z wynikiem procesu selekcyjnego. Badania przeprowadzono wśród 87 kandydatów, z których 49 ukończyło pozytywnie proces selekcji, a 38 zakończyło go niepowodzeniem. W ramach badań dokonano kompleksowej oceny kandydatów do JWS, obejmującej parametry morfologiczne, motoryczne i psychomotoryczne. Analizie poddano podstawowe cechy somatyczne, takie jak wysokość i masa ciała oraz skład ciała. Sprawność fizyczną oceniono w zakresie siły (siła ścisku dłoni, siła maksymalna w teście IMTP), skoczności (wyskoki pionowe SJ i CMJ), szybkości (sprint na 30 m i 100m), zwinności (test T-test Agility) oraz wytrzymałości tlenowej i beztlenowej (bieg na 3000 m i test RAST). Dodatkowo wykonano zestaw prób sprawności specjalnej specyficznych dla warunków wojskowych, m.in. wejście po linie, podciąganie na drążku, uginanie ramion na poręczach, wall ball, przeskoki przez ścianę, bieg 10×10 m, siad z leżenia tyłem czy pływanie na dystansie 200 m. Ocenie podlegała również równowaga statyczna mierzona na platformie dynamometrycznej. Zdolności psychomotoryczne badano przy użyciu zestawu testów komputerowych Test2Drive, obejmujących m.in. czas reakcji prosty i z wyborem, koordynację wzrokowo-ruchową, antycypację przestrzenną i ruchową oraz funkcjonowanie uwagi. Analiza wykazała, że pozytywne ukończenie selekcji do JWS było częstsze u kandydatów wyższych, o większej FATP_P1, co sprzyjało adaptacji do obciążeń terenowych. Istotnym predyktorem sukcesu okazała się także wydolność tlenowa oceniana biegiem na 3000 m, odzwierciedlająca poziom VO2max. Kluczową rolę odgrywały również parametry siły kończyny dolnej prawej (IMTP), szybkościowe i psychomotoryczne, takie jak sprint 20–30 m oraz czasy motoryki w testach SIRT, CHORT i HECOR.