A cognitive exploration of the visual metonymy of hands in Krzysztof Kieślowski’s “Three Colours: White” (1994)

Abstract

This study examines the cognitive function of visual hand metonymy in revealing the characters’ inner states, intentions and actions in Krzysztof Kieślowski’s “Three Colours: White” (1994). The study examines film frames through the CONTAINER image schema (Lakoff & Johnson, 1980), which views the frame as a bounded space of meaning. Drawing on the concept of “dynamic patterns of containment” (Dewell, 2005; Coëgnarts, 2020), it investigates how metonymic representations emerge through extreme and close-ups of body parts based on Forceville’s (2009/2023) analytical framework. An analysis of long sequences of close-ups shows that dominant hands serve as metonymic vehicles for power and control, highlighting the metonymy PART FOR WHOLE (Radden & Kövecses, 1998/2007). These findings support Forceville’s (2009) model of metonymy as a strategic communicative choice informed by relevance theory and joint attention. The study contributes to multimodal discourse analysis and suggests avenues for future research on visual metonymy in different cinematic genres and cultural contexts.

Artykuł zawiera wyniki badań nad wizualnymi realizacjami metonimii rąk, które funkcjonują jako „przekaźniki” stanów wewnętrznych, zamierzeń i działań bohaterów w filmie Krzysztofa Kieślowskiego „Trzy kolory: Biały” (1994). Do analizy wykorzystano pojęciowe schematy wyobrażeniowe POJEMNIKA (Lakoff & Johnson, 1980) oraz koncepcję „dynamicznych wzorców zawierania” (Dewell, 2005; Coëgnarts, 2020) w badaniu metonimicznej reprezentacji w zbliżeniach części ciała w ujęciu Force-ville (2009/2023). Analiza ujęć wykazuje, że wyeksponowane w ujęciach dłonie pełnią funkcję metonimicznych nośników władzy i kontroli, wzmacniając metonimię CZĘŚĆ ZA CAŁOŚĆ (Radden & Kövecses, 1999/2007). Wyniki badania są zgodne z ramami teoretycznymi Forceville (2009, 2023), podkreślającymi metonimię jako świadomy wybór komunikacyjny oparty na teorii relewancji i wspólnych ramach uwagi. Badanie przyczynia się do analizy dyskursu multimodalnego oraz proponuje kierunki przyszłych badań nad metonimią wizualną w różnych gatunkach filmowych i kontekstach kulturowych.