Roman foreign policy in classical Rome

Abstract

The terminus technicus “diplomacy” applies to a number of instruments by which states and nations manage their relations and communicate with each other – including a lot of international mechanisms and institutions the role of which is to facilitate above all peaceful coexistence. There was nothing to assure the existence of most of these institutions in the Roman world, where there were no permanent diplomatic missions or delegations of individual states abroad to protect their geopolitical interests and pro- vide the necessary assistance to citizens in an emergency situation abroad. With a “lack” of permanent diplomatic missions in ancient Rome, ad hoc Roman diplomats were sent abroad et vice versa in order to negotiate spe- cific peace treaties to ensure the undisturbed development of Rome’s eco- nomic, trade and cultural relations with surrounding cities, nations or more distant powers.

Termin techniczny dyplomacja odnosi się do szeregu instrumentów, za pomocą których państwa i narody regulują swoje relacje oraz komunikują się między sobą – obejmuje on liczne mechanizmy i instytucje międzynarodowe, których rolą jest przede wszystkim ułatwianie pokojowego współistnienia. W świecie rzymskim nie funkcjonowały żadne gwarancje istnienia większości z tych instytucji, ponieważ nie było tam stałych misji dyplomatycznych ani delegacji poszczególnych państw za granicą, które mogłyby chronić ich interesy geopolityczne i udzielać niezbędnej pomocy obywatelom w sytuacjach nadzwyczajnych poza granicami kraju. Przy „braku” stałych misji dyplomatycznych w starożytnym Rzymie wysyłano za granicę ad hoc rzymskich dyplomatów – i odwrotnie – w celu negocjowania konkretnych traktatów pokojowych mających zapewnić niezakłócony rozwój rzymskich stosunków gospodarczych, handlowych i kulturalnych z okolicznymi miastami, narodami lub bardziej odległymi potęgami.