Przywództwo w budowaniu rezyliencji miejskiej: od wymiaru rozproszonego do indywidualnego

Abstract

Współczesne, wielowymiarowe kryzysy uwydatniają potrzebę identyfikacji kluczowych czynników wpływających na rezyliencję miejską. Jednym z nich, rzadziej analizowanym, jest przywództwo, które dla organizacji politycznej stanowi element konstytutywny. Celem artykułu jest wypełnienie luki teoretycznej poprzez analizę pojęcia rezyliencji miejskiej, jej ewolucji oraz głównych wymiarów, a także wskazanie, jak specyfika współczesnych wyzwań redefiniuje modele i praktykę przywództwa. W oparciu o teorię złożoności, funkcjonalno-systemową teorię miasta oraz analizę literatury, autor dowodzi, że przywództwo jako czynnik rezyliencji wymaga nowego, szerszego ujęcia, obejmującego zarówno procesualne, jak i rozproszone zasoby, a także specyficzne kompetencje liderów miejskich. Artykuł stanowi podstawę do dalszych badań empirycznych i formułuje wstępne rekomendacje dla polityki miejskiej ukierunkowanej na budowanie rezyliencji.

Modern multidimensional crises underscore the urgent need to identify key factors influencing urban resilience. Among these, leadership - a constitutive element of political organization - remains understudied. This article aims to address the theoretical gap by analyzing the concept of urban resilience, tracing its evolving meaning, and defining its core dimensions. It further explores how contemporary challenges reshape leadership models and practices. Drawing on complexity theory, the functional-systemic theory of cities, and a comprehensive literature review, the author argues that leadership as a resilience factor requires a broader conceptualization. This includes integrating processual and distributed resources, as well as the specific competencies of urban leaders. The study provides a theoretical foundation for future empirical research and offers preliminary policy recommendations for building urban resilience.