Przeglądanie według Temat "cukrzyca typu 1"
Aktualnie wyświetlane 1 - 3 z 3
- Wyniki na stronie
- Opcje sortowania
Pozycja Ocena wydolności fizycznej dzieci i młodzieży chorych na cukrzycę typu 1 przy zastosowaniu testu spiroergometrycznego(Uniwersytet Rzeszowski, 2024-03-21) Wołoszyn, FilipCukrzyca typu 1 (T1DM) to choroba metaboliczna związana z brakiem insuliny. Dzieci i młodzież z T1DM często doświadczają ograniczeń w wykonywaniu ćwiczeń fizycznych. Celem pracy było zbadanie wydolności fizycznej dzieci i młodzieży z T1DM, uwzględniając skład ciała, czas choroby i poziom hemoglobiny glikowanej. Porównano wyniki z grupą kontrolną zdrowych dzieci aktywnych i nieaktywnych fizycznie. Uczestnicy przeszli test spiroergometryczny i ocenę składu ciała. Osoby z T1DM wykazywały niższą wydolność fizyczną i odmienne parametry fizjologiczne. Analiza parametrów jest istotna dla monitorowania zdrowia i bezpieczeństwa podczas aktywności fizycznej u dzieci z T1DM.Pozycja Poziom aktywności fizycznej dzieci i młodzieży z cukrzycą typu 1 w zależności od metody stosowanej insulinoterapii(Uniwersytet Rzeszowski, 2018-04-11) Czenczek- Lewandowska, EwelinaWstęp: Wysiłek fizyczny warunkuje prawidłowe funkcjonowanie organizmu oraz zachowanie zdrowia fizycznego i psychicznego w całym okresie życia. Obecnie obserwuje się ograniczenie aktywności fizycznej zarówno w populacji dorosłych, jak i dzieci i młodzieży. Obecność choroby przewlekłej, np. cukrzycy może stanowić dodatkowe obciążenie. Cele pracy: 1. Ocena aktywności fizycznej dzieci i młodzieży z cukrzycą typu 1 w zależności od stosowanej metody insulinoterapii, tj. z wykorzystaniem penów lub pompy insulinowej. 2. Porównanie aktywności fizycznej dzieci i młodzieży z cukrzycą typu 1 z grupą kontrolną dzieci zdrowych. 3. Ocena zależności pomiędzy aktywnością fizyczną dzieci i młodzieży z cukrzycą typu 1 a stopniem wyrównania choroby (HbA1c). Materiał i metody: Badanie aktywności fizycznej przeprowadzono wśród 330 dzieci między 6 a 18 r.ż. Grupę badaną stanowiło 215 dzieci z cukrzycą typu 1, których wyniki porównano ze 115 zdrowymi rówieśnikami. Do oceny wykorzystano akcelerometr, noszony przez badanych na talii bioder w okresie 7 dni. Trzykrotnie dokonano pomiaru masy i wysokości ciała, z wykorzystaniem medycznej wagi elektronicznej. Wyznaczone wskaźniki uzupełniono o wyniki z badań ankietowych (Karta Informacyjna Opieki Pediatrycznej, kwestionariusze jakości życia tj. PedsQL 4,0, moduł cukrzycowy 3,2). Stopień wyrównania choroby określono średnią wartością HbA1c z roku poprzedzającego badanie. Wyniki: Analiza współczynników aktywności fizycznej w zależności od stosowanej metody insulinoterapii wykazała istotną różnicę w zakresie jednego parametru związanego z czasem spędzonym sedenteryjnie. Wyższe wartości mediany odnotowano dla średniej długości czasu przerw sedenteryjnych (SB) w grupie korzystającej z penów (p = 0,043). Zalecaną normę aktywności fizycznej od umiarkowanej do intensywnej (MVPA) spełniło 40,4 % vs. 36,8% dzieci z cukrzycą typu 1. Większość wskaźników aktywności fizycznej posiadała znacznie wyższą wartość mediany w grupie kontrolnej (p < 0,001), co świadczy o wyższej aktywności fizycznej dzieci zdrowych. Nie wykazano istotnego związku aktywności fizycznej i HbA1c. Wnioski: 1. Poziom aktywności fizycznej dzieci i młodzieży z cukrzycą typu 1 nie jest zależny od metody stosowanej insulinoterapii. 2. Poziom aktywności fizycznej dzieci i młodzieży z cukrzycą typu 1 jest niższy w porównaniu ze zdrowymi rówieśnikami. 3. Poziom aktywności fizycznej dzieci i młodzieży z cukrzycą typu 1 jest niezależny od stopnia wyrównania choroby (HbA1c).Pozycja Trend sekularny występowania cukrzycy typu 1 w województwie podkarpackim w latach 2009- 2019(Uniwersytet Rzeszowski, 2023-01-27) Brzuszek, MartaCukrzyca typu 1 jest jedną z najczęściej rozpoznawanych chorób wieku dziecięcego. Na świecie, w Europie, a także w Polsce, liczba zachorowań gwałtownie wzrasta. Średni wskaźnik zapadalności na cukrzycę typu 1 w populacji dzieci i młodzieży do 18. roku życia, w badanych latach 2009- 2019 wynosi 21,2 dzieci/ 100 tys. osób/ rok. Powiaty o najwyższym wskaźniku zapadalności to: strzyżowski, przeworski i łańcucki ( 30/ 100 tys./ rok). Zaobserwowano wzrastającą tendencję wskaźnika zapadalności we wszystkich grupach wiekowych, w szczególności w grupie dzieci w wieku 5-9 i 10- 14 lat. Zapadalność była większa i istotnie zróżnicowana w populacji chłopców w poszczególnych powiatach oraz w grupie dzieci zamieszkujących w mieście. Potwierdzono także istotną statystycznie zależność pomiędzy liczbą zachorowań, a sezonem zachorowania. Najwięcej dzieci zachorowało w październiku i listopadzie, a najmniej w maju i w czerwcu.